Home Life Travel Travel lifestyle

This Black Wo/Man Abroad: Christine op Bonaire

28 september 2014

Met het nieuwe en internationale ThisGirlSBlackBook wordt ook een platform gegeven aan gekleurde Europeanen. In de rubriek This Black Wo/Man Abroad, laten we zien hoe het is om je biezen te pakken en in het buitenland te gaan wonen. Is het anders voor donkere mensen? En welke tips hebben zij voor jou als je in dat land zou willen wonen? Deze keer: Christine op Bonaire!

christine Bonaire zee

CLICK HERE TO READ THIS POST IN ENGLISH

Christine Alvarez (34) is op Curaçao geboren en woonde van haar 6de tot haar 32ste in Nederland. Sinds 1 jaar woont ze op Bonaire, waar ze werkt als preventiemedewerker bij de stichting Verslavingszorg en Psychiatrie.

De perfecte baan, time and place

“Ik ben na een jaar op het eiland nog niet van plan terug naar Nederland te verhuizen. Ik heb hier de leukste baan ever en ik werk met collega’s die een enorme drive hebben om iets goeds neer te zetten. Ik heb een tweejarig contract en als dat afloopt dan zie ik wel, wie weet blijf ik in het Caraibisch Gebied.”

“In Nederland woonde ik in Arnhem. Ik had er nooit aan gedacht om op Bonaire te wonen en was er altijd op gefocust om in Amsterdam of Rotterdam te gaan wonen en werken. Tot ik op een dag via Facebook de vacature voor mijn huidige baan tegenkwam. Die leek voor mij gemaakt en kwam precies op het juiste moment. Mijn relatie was op de klippen gelopen, mijn vader overleed plotseling en mijn contract bij mijn toenmalige werkgever zou aflopen. Ook was ik helemaal klaar met mijn woning en het gezeik met mijn huisbaas. Ik was toe aan een nieuwe uitdaging.”

Christine Bonaire front

Ik werd in Nederland al aangenomen voor de baan op Bonaire, dus dat ging vrij soepel. Tot ik hier aankwam. Ondanks het feit dat Bonaire een gemeente van Nederland is, ik op Curaçao geboren ben en een Nederlands paspoort heb, moest ik door een soort IND procedure. Door dit bureaucratisch geneuzel heeft het nog best lang geduurd voordat ik gesetteld was.”

Paniekaanval

“Mijn eerste week verliep dramatisch. Toen ik aankwam, zag ik alleen maar Nederlanders en geen locals. Het was stil op de straten, bijna alsof ik in een dorp in Nederland was beland. Behalve heimwee kreeg ik een halve paniekaanval. Angstig vroeg ik mezelf ineens af wat ik in godsnaam had gedaan. Van alle shock en toestanden heb ik een ticket naar Curaçao geboekt om even op adem te komen.”

“Eenmaal van de schrik bekomen, moest ik een betaalbare woning zoeken. Die zijn op Bonaire ontzettend duur. Ik vond een piepkleine woning voor 700 dollar per maand; dat bleek een waar fiasco. Het stonk er en het was er bloedheet. Het enige voordeel was dat het op loopafstand van het strand was. Na veel zoeken kwam ik mijn huidige woning tegen met twee slaapkamers en in de verte uitzicht op de zee.”

Vrienden maken

“Ik ben dan nu weliswaar qua huis gesetteld maar vrienden maken op dit eiland vind ik nog wel lastig. Bonaire is ontzettend klein en er zijn weinig leeftijdsgenoten met dezelfde interesses. Het eiland heeft minder uitgaansmogelijkheden, entertainment en activiteiten dan Nederland. Bovendien heerst er een erg gesloten cultuur, wat het des te moeilijker maakt om contacten te leggen. Inmiddels sport ik veel en dans ik salsa.”

Christine Bonaire uitzicht

“Ik heb daarom best een dubbel gevoel bij het wonen op Bonaire. Aan de ene kant voelt het als thuiskomen, ook al is het geen Curaçao. Veel dingen op Bonaire zijn voor mij herkenbaar. Aan de andere kant voel ik me echt een vreemdeling. Doordat Bonaire een gemeente van Nederland is geworden, is er een enorme invasie van Nederlanders op Bonaire, wat het lokale karakter van Bonaire wegneemt. Veel is gericht op de Nederlanders op het eiland. De authenticiteit is soms ver te zoeken, ook voor de eilandbewoners. In de stad, in restaurants en cafeetjes kom je amper locals tegen.”

De nadelen van het eilandleven

“Wat ik ook minder leuk vind is dat het leven duur is en dat je hier niet lekker kunt shoppen. Daar is het eiland te klein voor. Soms maakt dat het leven hier saai.  Ik weet niet of dat er wat mee te maken heeft, maar er wordt veel alcohol gedronken. Men rijdt hier erg makkelijk met een slokje teveel op, wat gevaarlijke situaties oplevert. Ik kijk in ieder geval extra goed uit als ik auto rijd.”

“Een groot gemis uit Nederland zijn mijn moeder, zusjes en nichtje. Vooral mijn nichtje van drie jaar oud snapt niet waarom ze haar tante Christine niet meer ziet. Soms ben ik bang dat ze geen band meer met mij heeft als ik terug ben in Nederland. Natuurlijk mis ik ook al mijn vrienden en vriendinnen. En mijn fiets! Je hebt in Nederland veel vrijheid om lekker op de fiets te stappen. En tot slot mis ik de diversiteit aan mensen, uitgaansgelegenheden, restaurants, theaters, de bios, parken, spontaan wat drinken met vrienden en pubquizzen.”

Bonaire en de vriendelijke cultuur

“Toch vind ik dat ik niet veel te klagen heb nu ik hier woon. Er zijn ontzettend veel pluspunten aan Bonaire. Ik kan hier elke dag naar het strand en je hebt er de meest prachtige snorkelplekjes.

Christine Bonaire bankje Je kunt op het eiland echt aan de drukte ontsnappen. Soms ben ik helemaal alleen op het strand. Dat kan ook gewoon, want het is hier heel veilig. Om jezelf te ontwikkelen is Bonaire ook een goede plek, omdat het eiland zelf ook nog in ontwikkeling is. Daardoor heb je veel mogelijkheden en ruimte om creatief te zijn. Ook is de Bonairiaanse cultuur totaal anders dan de Curaçaose cultuur, wat voor mij erg interessant is. De mensen zijn hier extreem vriendelijk.”

Uit mijn comfortzone

“Door die vriendelijkheid van de mensen heb ik veel met mensen kunnen praten en verhalen kunnen horen. De eerste weken stapte ik gewoon in de auto en zag ik wel waar ik terecht kwam. Dit bleek de beste manier om het eiland te ontdekken. Mocht je ook naar Bonaire komen, dan is dit het beste advies dat ik je kan geven: praat met mensen. Zo hoor je echt de meest fantastische verhalen! Ook adviseer ik je een kokosnoot te kopen bij de Cocoman, die nog fantastischere verhalen heeft. Hij staat bijna elke dag op de parkeerplaats van de Wung Cheung Supermarket.  Hij kan je over allerlei geneeskrachtige kruiden en culturele drankjes vertellen. Soms een beetje warrig en onsamenhangend, maar het is leuk om met zulke mensen in gesprek te gaan.”

Christine Bonaire kokosman

“Door naar Bonaire te verhuizen ben ik uit mijn comfortzone gestapt en dat is echt het beste dat mij ooit is overkomen!”

Lees hier alle Black Wo/Man Abroad verhalen!

Ben je ook een donkere vrouw/man die geëmigreerd is naar het buitenland en wil je je verhaal vertellen op ThisGirlSBlackBook? Mail dan naar info@tgsbb.nl ovv black wo/man abroad.
LIKE ThisGirlSBlackBook op Facebook
FOLLOW ThisGirlSBlackBook via InstagramTwitter of Bloglovin!
Schrijf je hier in voor de maandelijkse TGSBB Newsletter!
Als eerste op de hoogte van de laatste nieuwtjes:

1 Comment

  • Reply Nella 28 maart 2016 at 11:26 PM

    Hi Christine, I love your story. I experienced the same when I came back to Curacao after living a few years in Holland. Especially the part where its difficult to make new friends. I am still coping with that now.

    Are you currently still in Bonaire?

    Greetings

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.