Home Homepage Posts Life Lifestyle Travel Travel lifestyle

This Black Woman Abroad: Rosita in Kopenhagen

23 april 2017

Rosita is opgegroeid in Nederland, haar roots liggen in Angola en tegenwoordig woont ze in Denemarken. Sinds augustus 2016 is ze verhuisd van Rotterdam naar Kopenhagen om daar een master in antropologie, onderwijs en globalisering te volgen.

In 2013 heb ik al eens zes maanden in Denemarken gewoond, waar ik me toen gespecialiseerd heb in Deense pedagogiek. De rust, de natuur en het vertrouwen in het land bevielen mij heel erg. Op een gegeven moment kwam ik mijn huidige master tegen. Die master omvatte alles waar ik naar op zoek was. Stiekem vroeg ik me af hoe het zou zijn om die stap te wagen.
Echter, emigreren was een grote stap en ik was eigenlijk ook wel klaar met studeren. Mijn leven ging verder, maar de master bleef in mijn hart.

Ik werkte inmiddels op een basisschool waar ik regelmatig tegen beleidsmatige problemen aanliep. Zodoende wilde ik meer kennis opdoen zodat ik in staat zou zijn om problemen systematisch en duurzaam te kunnen oplossen. Dit was voor mij het moment om de stap tóch te wagen.

Het ging niet zonder slag of stoot…ik voelde me schuldig en egoïstisch om iedereen achter te laten en te emigreren.  Toch heb ik de stap gewaagd.

De wens om te emigreren, om deze master te volgen en om in een omgeving te zijn met meer natuur heeft er toe geleid dat ik het avontuur toch maar wel ben aangegaan. Daarna volgde het papierwerk en moest ik alles regelen voor de emigratie. Dit duurde zeker een jaar, maar toen was het ineens augustus en was ik onderweg naar Kopenhagen.

Voorkeur voor Deense werknemers

Nu woon ik alweer  acht maanden in Kopenhagen. Naast mijn master volg ik ook nog een aantal andere vakken bij de opleiding Gender Studies in Lund (Zweden). Ik ben zo druk met allerlei activiteiten en projecten dat ik er niet echt aan toe kom om betaald werk te verrichten.

Ik ben van plan om hier voor onbepaalde tijd te blijven, in ieder geval zeker de komende vier jaar. Het hangt er voor mij van af hoe fijn ik het hier blijf vinden, of ik een sociaal netwerk kan opbouwen en uiteindelijk hier een baan zal vinden.

Een baan vinden is voor mij hier wel erg lastig omdat ik de taal niet spreek. Ook in de academische wereld blijft men een voorkeur hebben voor Deense werknemers. De taal is op zich wel goed te lezen, maar de uitspraak is juist heel lastig. Als hoogopgeleide heb je een wat betere kans omdat er afhankelijk van jouw sector (academici, ingenieurs en internationale bedrijven) er een groter Engels werkveld is. Men neemt alsnog liever Denen aan, maar met de juiste opleiding, ervaring en netwerk maak je nog wel kans.

Realiteitscheck

Mijn eerste week hier was zowel vreemd als comfortabel. Een goede vriend heeft mij geholpen met verhuizen en bleef de eerste dagen bij mij in Kopenhagen. Dit maakte de eerste week comfortabel en vertrouwd. De realiteitscheck kwam een paar dagen later toen ik mij realiseerde dat ik niet zo mobiel was als in Rotterdam. Hoewel er een redelijke internationale community in Kopenhagen te vinden is, wordt vrijwel alles in het Deens gedaan.

Ineens begreep ik niet alles om me heen. Ik kon niet zomaar naar alle evenementen, ik wist niet wat er in het land speelde, ik kon niet zomaar naar het theater gaan en had geen idee hoe de stad was opgedeeld en wat er zich allemaal afspeelde. Ik heb in die dagen ook een keer opgesloten gezeten in een trein in de  middle of nowhere, omdat ik niet begrepen had dat de trein niet meer verder zou rijden en niemand vond het nodig om mij te waarschuwen.

Toch is het als Noord-Europese niet lastig om je hier te vestigen; je verblijfspapieren kun je binnen een week regelen. Een woning regelen in Kopenhagen daarentegen is een ware ramp! De vraag is veel groter dan het aanbod, waardoor de prijzen belachelijk hoog zijn.

Donkere vrouw in Kopenhagen

Als donkere vrouw in Kopenhagen hangt het er vanaf hoe je leven eruit ziet of je veel of weinig gediscrimineerd wordt. Ikzelf zit in een kring waar mensen het zijn gewend om met verschillende culturen/kleuren om te gaan. Ook denkt men vaak dat ik een expat ben waardoor ik vriendelijker word behandeld en geholpen. Het zou wellicht anders zijn als ik zou converseren in gebroken Deens, maar ik durf het niet met zekerheid te zeggen.

Toen ik laatst in de trein zat voelde ik me voor het eerst gediscrimineerd. Ik kon niet alles begrijpen wat er werd gezegd, maar het was duidelijk dat de groep het over mij had en er werd ook veel naar me gewezen. Dit  blijven wel mijn eigen invullingen.

Mijn gevoel is dat donkere vrouwen hier worden gezien als exotisch, meer als een soort fetish.

Tot slot is het ontzettend lastig om goede haarproducten en soulfood te krijgen. Het aanbod is klein en de prijzen zijn hoog. Ik ben nog steeds op zoek naar een goede afro kapper, dus als iemand wat weet, graag!

Er zijn dus niet al te veel broeders en zusters maar als we elkaar tegen komen is het een feest en wordt er enthousiast gereageerd!

Denemarken versus Nederland

In sommige aspecten lijkt Denemarken juist best op Nederland: relatief lage criminaliteit, beiden zijn veilige en kindvriendelijke landen.

Over kindvriendelijk gesproken; het is hier heel normaal om je kinderwagen met de baby erin gewoon buiten te laten staan als je een winkel ingaat of als je wat gaat eten/drinken.

Dat vond ik vrij opmerkelijk.

Wat ook bijzonder is, is dat je de bibliotheek 24 uur per dag kunt bezoeken met je verzekeringspasje. Je kan dus gerust op zaterdagavond in je pyama in de bieb gaan zitten.

Men is hier heel erg gesteld op hun privacy en individualiteit. De gemiddelde Deen is gesloten, gereserveerd en niet erg gepassioneerd. Over het algemeen is men heel vriendelijk en behulpzaam, maar ze laten je niet dichtbij komen. Mensen zomaar op straat begroeten die je niet kent, is niet echt gebruikelijk. Dit maakt contact leggen met nieuwe mensen heel moeilijk. De meeste Denen leren in hun jeugd hun vaste vriendenclub kennen die ze vaak de rest van hun leven behouden. Het is heel lastig om in zo een hechte vriendenclub te komen. Daarom zijn de meeste expats ook vrienden met elkaar en niet met Denen.

When the booze comes out…

Overigens…onder invloed van alcohol zijn Denen ineens compleet andere mensen. Er wordt hier veel en vroeg alcohol genuttigd. Vanaf ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat kun je mensen tegenkomen die alcohol drinken.

Soms mis ik Rotterdam weleens. Mijn familie, mijn vrienden, de prijzen, de producten, het Surinaamse eten, soms zelfs de taal en mijn mobiliteit. Ik mis de passie en het enthousiasme van de mensen en de maakbaarheid van Rotterdam. Ook mis ik mijn vaste plekken, het kunnen leven en ademen van een stad/land omdat je het zo goed kent.

Paradijs voor vegans

Er zijn uiteraard ook veel pluspunten in dit land; men heeft veel vertrouwen in elkaar, alles is hier goed en snel geregeld, zoals het OV en de fietspaden. Iedereen spreekt hier goed Engels en helpen je ook graag in het Engels. Daarnaast vind ik dat er een goed aanbod is voor veganisten en vegetariërs.

Ik voel me toch heel rijk dat ik deze ervaring aan ben gegaan en dat ik in zo een korte tijd zoveel heb geleerd. Ik ben als persoon enorm gegroeid en ik kan nóg meer begrip en empathie opbrengen voor mensen om ons heen.

Daarom zou ik iedereen aanraden om een keer in haar leven naar een ander land te verhuizen. Dit kan ook voor een korte periode zijn. Zolang je maar je eigen leven vorm geeft en niet blijft wachten tot de wereld jou alles aanbiedt.

Jij bent degene die jouw wensen kan laten uitkomen.

Schrijf je hier in voor de maandelijkse TGSBB Newsletter!
Als eerste op de hoogte van de laatste nieuwtjes:

1 Comment

  • Reply Ellis 8 mei 2017 at 1:48 PM

    Leuk Artikel. Dank voor het delen van je ervaring. Ik overweeg op korte termijn naar Kopenhagen te verhuizen. Misschien komen we elkaar nog wel tegen!

  • Laat een reactie achter op Ellis Cancel Reply