Home Life Lifestyle

Throwblack Thursday: mijn persoonlijke jeugdherinneringen

24 december 2015

Deze keer wil ik een Throwblack Thursday met je delen over mijn persoonlijke jeugdherinneringen. Wie weet herken je er een aantal dingen, vooral als je een ‘child of the nineties’ bent!! Dingen die (gelukkig) nooit meer hetzelfde zullen zijn:

1 gulden snoep halen voor op schoolreisjes

Sowieso de gulden! Ik weet nog dat ik bij mijn zaterdagbaantje  25 gulden verdiende. 25 GULDEN! Tegenwoordig is dat ongeveer €12,50, iets waar ‘de jeugd van nu’ het bed niet eens voor zou uitkomen, hahah! Maar goed, vroegah was de gulden heel wat. En vooral als we op schoolreisje gingen, toen ik van mijn vader een 1 gulden snoep mocht kopen. Happiness! Ik vond het vooral leuk als degene die je hielp begon met ‘aftellen’:

“Mag ik twee kikkertjes?” “Dat is 10 cent, je hebt nu nog 90 cent over.” “Mag ik een groen matje?” “Dat is in totaal 25 cent, je hebt nog 75 over.”

Het allermooiste snoep-koop-moment beleefde ik toen mijn vader me een keer een knaak gaf om daar snoep van te kopen. Waarschijnlijk had hij zich vergist in het muntstuk, maar ik zei niets en ging in de sigarenwinkel (waar je snoep kon kopen) helemaal los. Eerst een pak fireballs en dan had ik nog zooooveel over!! Kikkertjes! Citroentjes! Matjes! En nog niet op!

Wat een heerlijk gevoel was dat, dat je met één gulden dacht de wereld te kunnen kopen! 🙂

Hangend snoep

snoep vastzitten

Mijn eet-nachtmerrie op school: snoep uit de automaat halen met je laatste gulden en dan bleef je snoep hangen!! Dit was zoooo balen! Soms had ik geluk dat het bij iemand anders was blijven hangen (zoals je op de foto hierboven ziet) en als ik dan iets uit de automaat haalde, kreeg ik er twee! Kaching!

De relaxer

relaxer

Eens in de twee a drie maanden moest mijn hoofdhuid het zwaar ontgelden; de chemische ontkroezer oftewel, de relaxer. Waarom het relaxer heet, vraag ik me nog steeds af, want er was totaal NIETS relaxed aan deze behandeling.

Het begon al bij de geur van het mixen van deze substantie, je rook eigenlijk al dat het superchemisch was, maar ja, alles voor die smooth edges. Na het aanbrengen deed het in de eerste instantie niet zoveel pijn. Dat begon pas na een tijdje. Eerst kwam de jeuk en daarna de brand. De brand op je hoofdhuid!! Ik kon aan het eind alleen nog maar smeken of het er PLEASE af mocht. Wat een hel.

Ik was zoooo blij als het er eindelijk uit mocht en die verkoelende shampoo op mijn haar werd aangebracht, misschien was dit wel het relaxing-deel? De volgende dag voelde ik de schade pas echt. Dan voelde ik op mijn hoofdhuid een pijnlijke plek en bleek er een brandwond te zijn ontstaan. Verschrikkelijk dat ik dit zo lang heb gedaan, ik voel de pijn nu weer als ik eraan denk.

De droogkap

ouderwetse droogkap

Bron en credit foto: SamSam

Alsof de relaxer niet genoeg ellende was, kwam er ook nog eens een hele hete droogkap aan te pas, zo’n model als op de foto hierboven. Mijn moeder had een vrij antieke thuis-droogkap die je aan de tafel moest schroeven en waarvan je hoopte dat hij niet in zijn geheel tijdens de droogsessie omkukelde. Dan had je hem dus toch niet zo secuur vast geschroefd als je dacht en lag de hele droogkaptoestand op de grond.

Voor ik eronder ging, rolde mijn moeder mijn haar, wat ik al vreselijk vond door de scherpe pinnetjes. Maar: wie mooi wil zijn moet pijn lijden, zei mijn moeder altijd. Dus leed ik onder de krulspelden en leed ik nogmaals onder de hele hele droogkap.

Het meest bizarre was dat ik na de droogkap een ontiegelijk ouwelijke coupe had die ook nog eens ‘modern’ moest worden geföhned. Pas dan was ik weer de herkenbare Tewa. Wat een toestand, en dit bovenstaande voltrok droogkaptafereel zich élke week…

Plastic en aluminium huishouden

afstandsbediening in plastic

Wat ook elke week gedaan moest worden, was het huishouden in en uit plastic of aluminiumfolie halen. Ons fornuis was aan de bovenkant helemaal beschermd met aluminiumfolie (zodat het niet vies zou worden, vermoed ik). Maar ook ons bankstel en onze afstandsbediening zaten in plastic.

Het in plastic gehulde huishouden heeft heel wat vreemde blikken opgeleverd als niet-Surinaamse mensen bij ons thuis kwamen, hahaha. Of zijn wij de enige Surinamers die dit deden?

Naar baklucht of Surinaamse kruiden ruiken

Ik zal nooit vergeten dat ik me op een dag afvroeg waarom sommige van mijn vriendinnetjes naar wasmiddel roken en ik (vrijwel) altijd naar frituurvet of Surinaamse kruiden zoals trassi? Jaren later weet ik dat het komt omdat onze was in huis hing en van andere mensen was er een aparte ruimte of droger, zodat de was zijn frisse geur bleef behouden.

Nog steeds heb ik een bizarre obsessie met wasmiddel geurtjes en haat ik het om naar bak- en frituurluchtjes te ruiken. Ik frituur daarom thuis nauwelijks, puur omdat die lucht zo lang blijft hangen.

Met ons hele gezin Desmond kijken

desmond de serie

Een van de leukste herinneringen aan ons gezin was dat we met z’n allen redelijk veel tv keken: ‘de Ron’s Honeymoonquiz’, ‘Wie ben ik’ of ‘Rad van Fortuin’, maar ook Engelstalige series. Een van onze favoriete series was ‘Desmond’ over een Jamaicaanse kapper in Engeland. We lagen helemaal dubbel om de grapjes en personages.

Laatst keek ik de serie terug en ik moet eerlijk zeggen dat ik de grappen nu totaal niet meer snap. Awkward! Maar als ik de begintune al hoor, krijg ik weer datzelfde gezellige gevoel!

Welke jeugdherinneringen heb jij en herken je een aantal van bovenstaande? Ik lees het graag 🙂

Wil je al het laatste TGSBB-news ontvangen? Schrijf je dan nu hieronder in voor de  TGSBB-News letter!
LET OP: na aanmelding moet je je e-mailadres bevestigen. Pas dan sta je ingeschreven:



LIKE ThisGirlSBlackBook op Facebook
FOLLOW ThisGirlSBlackBook via InstagramTwitter of Bloglovin!
Schrijf je hier in voor de maandelijkse TGSBB Newsletter!
Als eerste op de hoogte van de laatste nieuwtjes:

2 Comments

  • Reply Carla Muller-Tafleur 25 december 2015 at 12:38 AM

    Hoi, Tewa, ik kan alleen maar zeggen: leuk, al die jeugdherinneringen, behalve dat relaxen van het haar. Snap nog steeds niet waarom dat moest gebeuren?

    Nog steeds kan ik ontzettend lachen om die serie Desmond. Vader maakt er veel grapjes over….

  • Reply Patrick 11 juni 2019 at 2:24 PM

    Ik heb ook een leuke jeugdherinnering. Op de scholen waar ik vroeger opgezeten heb, werden soms activiteiten buiten de schoolgebouwen georganiseerd. Wij leerlingen en leraren gingen lopen of fietsen, met grote groepen vanuit de school naar de plekken waar de activiteiten gehouden werden. Onderweg moesten wij drukke wegen oversteken. De auto’s die op de wegen reden hadden volgens de verkeersregels voorrang. De auto’s kregen geen voorrang van ons, omdat wij met grote groepen overstaken. De auto’s moesten voor ons stoppen, en blijven wachten tot iedereen was overgestoken.

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.