Home Life

Wanneer ik me soms wel en soms geen Surinamer voel

26 juli 2015

Als kind van twee Surinaamse ouders ben ik geboren en getogen in Nederland. Soms voel ik me echt een Nederlander en soms echt een Surinamer. Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden wat betreft het Surinaamse gevoel en hoe zich dat uit In deze post lees je wanneer ik me geen Surinamer voel en wanneer wel.

Hoewel ik om sommige dingen erg moest lachen toen ik het opschreef, dacht ik ook: laten we wel wezen, wat is nu een echte Surinamer? Precies! Niet makkelijk samen te vatten, dus hoe weet je of het gevoel dat je hebt ook terecht is? Laten we voorop stellen dat ik me wel Surinaams voel en dat dat gevoel niet in één artikel samen te vatten valt. Ben benieuwd of jullie je in sommige dingen herkennen?

Ik voel me echt Surinaams als:

*Ik met het vliegtuig ben geland op Zanderij en uit het vliegtuig loop naar de bagagehal:

emigreren naar suriname 2

Dat ene stukje van het vliegtuig naar de bagagehal, dat de enorme hitte je om het lijf slaat, voelt zo ontzettend als thuiskomen. En dat terwijl ik in Nederland ben geboren! Ook als je dan je koffers hebt en van Zanderij naar de binnenstad rijdt, ruik je onderweg een soort lucht. Echte Surinaamse lucht die met geen pen te beschrijven is. Ik steek mijn neus altijd naar buiten en voel de lucht op mijn huid. Ik glimlach en zucht: i’m back!!!

*Mensen op bezoek komen en hun handen wassen in mijn keuken boven de afwas:

Ik weet niet of dit iets typisch Surinaams is, maar aangezien niemand in mijn familie dit doet, neem ik voor het gemak maar even aan van wel. Ik vind het niet netjes als je je vuile handen boven mijn afwas wast. Natuurlijk, ik maak de afwas schoon, maar toch geef ik de voorkeur aan handen wassen in de badkamer of toilet.

*Ik graag mijn schoeisel uittrek als ik ergens binnenkom:

Ik ben zo opgevoed dat je bij binnenkomst áltijd je schoenen uit moest trekken en daarna gelijk je handen moet wassen. Bij mijn vriend houdt iedereen binnen gewoon de schoenen aan. In het begin trok ik altijd als enige mijn schoenen uit, maar ik hield er hele vieze sokken aan over. Dus besloot ik om ze toch maar aan te houden. Gek genoeg voel ik me pas echt ergens thuis als ik mijn schoenen uit heb.

*Ik de voorkeur geef aan de pom van mijn oma of moeder:

pom maken 4

Wat de Surinaamse boerin niet kent, eet ze niet! Zo zou je kunnen redeneren en zo was ik vroeger zeker. Gelukkig leerde een vriendin me meer te proeven dan bami, pom en pastei en zo maakte ik kennis met andere cuisine. Toch, als ik buiten de deur Surinaams eet durf ik niet zomaar pom of pastei te eten. Ik vind (net als zo’n beetje elke Surinamer) de pom en pastei van mijn eigen oma/moeder het allerlekkerst.

*Als ik een Surinamer op een bepaalde manier nootjes zie eten:

Ik hoop dat ik de manier goed omschrijf, men schudt de nootjes met dichte hand in de handpalm en gooit dan één voor één een nootje in de mond. Als ik dit zie, lig ik helemaal dubbel, vooral omdat ik geen enkele andere cultuur ken waar men dit doet. Ik heb weleens gehoord dat het ‘laden’ heet, omdat noten je letterlijk zouden op laden voor een vrijpartij. Of het waar is??

*Als ik mijn tong poets met veel geweld:

Toen ik jong was en bij een niet-Surinaams gezin logeerde, ontdekte ik al dat dit iets typisch Surinaams was. Je tong schoonmaken en daarbij de meest maffe geluiden maken om je keel te schrapen… Mijn vriend heeft in het begin van onze relatie weleens gedacht dat ik stikte! Als ik in Suriname ben en wakker word van het geluid van een buurman/vrouw die zijn tong poetst, moet ik even heel hard lachen omdat je in Nederland dit niet zo gauw hoort.

Ik voel me soms geen Surinamer als:

*Ik eet roti kipfilet bestel:

recept surinaamse roti makenMijn hele familie is erover het erover eens: een echte Surinamer kluift. Als kind kon ik verwonderlijk kijken naar mijn moeder die een kipkluifje in haar mond stopte en er een bot uit kwam. Het leek wel een cartoon! Ik houd niet van al die draadjes en vetjes eraan, dus ik verkies vaak kipfilet boven vleugels of boutjes.

*Ik in Suriname ben en me stoor aan de langzame gang van zaken:

Een paar jaar geleden was onze koffer achtergebleven op Schiphol en moesten we in Paramaribo de koffer terugkrijgen via een pakketdienst. Het heeft twee weken en veel bloed, zweet en tranen gekost om die koffers weer terug te krijgen. Toen ik me weer eens enorm opvrat na een hele dag van het kastje naar de muur te zijn gestuurd, viel ineens een kwartje: dit is de gang van zaken in Suriname en ik moet me hieraan aanpassen.

Tuurlijk; in Nederland was dit binnen drie uur geregeld, maar feit blijft: je bent daar en moet je daaraan aanpassen, hoe vervelend dat soms ook kan zijn. Ik voel me dan echt heel Hollands als dingen niet goed geregeld zijn en ik me daaraan stoor.

*Iemand Surinaams/Sranantongo tegen me praat:

Ik lach dan als een boerin met kiespijn, want ik kan en durf het niet terug te praten. Het meeste versta ik wel, maar het terug praten heb ik nooit geleerd. Omdat ik dit wel erg jammer vond, heb ik er vaak aan gedacht om een cursus te nemen. Ik vond het immers schandalig dat ik beter Spaans spreek dan de taal van mijn ouders. Mocht iemand een goede cursus weten, lemmeknow!

*Ik schaafijs koop bij een random schaafijskar:

schaafijskar kwaku

Waarop mijn moeder er schande van spreekt: “Waarom heb je daar gehaald?????? Je kent die man niet en hoe weet je of zijn stroop goed is? Wie weet heeft hij iets erin gezet wat we niet lusten. Je had beter naar Romeo kunnen gaan, want die ken ik tenminste.” Als het warm weer is, wil ik gewoon een verkoelend schaafijsje en dan kijk ik niet naar wie ik ken of wiens stroop wel of niet goed zou zijn, ik kijk vaak naar een korte rij.

*Ik moet bekennen dat ik geen Surinaamse bittere groenten lust:

Oei….Confession: ik lust geen antroewa, soproppo of andere bittere groenten. Vaak als ik dit zeg, zeggen Surinamers terug: “Ja, maar als ik het maak ga je het wel lusten, ik maak het echt lekker met een klein beetje suiker.” Helaas. Zelfs met een klein beetje suiker en van de beste Surinaamse kok lust ik geen bittere groenten.

*Iedereen het heeft over ‘K’ in plaats van kanker:

Als we met de hele familie samen zijn en iemand die we kennen is gestorven wordt er vaak gevraagd wat er is gebeurd, soms wordt er dan geantwoord: “Ze had K .” Waarna er een stilte valt en er niet verder over wordt gesproken.

Ergens vind ik het jammer dat het soms lijkt alsof die rotziekte kanker niet benoemt mag worden en er een taboe van wordt gemaakt. Ik denk dat we veel meer kunnen bereiken als we het gewoon hebben over kanker, hoe je het eventueel kunt voorkomen, hoe je het ontdekt en hoe iemand er bovenop is gekomen. Zo kunnen we elkaar toch helpen?

En? Wanneer voel jij het meest Surinaams (of welke andere cultuur je ouders vandaag komen) en wanneer totaal niet?

LIKE ThisGirlSBlackBook op Facebook
FOLLOW ThisGirlSBlackBook via Instagram, Twitter of Bloglovin!
Schrijf je hier in voor de maandelijkse TGSBB Newsletter!
Als eerste op de hoogte van de laatste nieuwtjes:

11 Comments

  • Reply Mayra 26 juli 2015 at 7:52 PM

    Ik ben maar een halve. Mijn moeder is surinaams en mijn vader antiliaans, toch voel ik me meer Suri dan Anti.

    • Reply TGSBB 26 juli 2015 at 8:37 PM

      Oh echt? En wat is jouw ultieme Suriname gevoel?

  • Reply Macblogster 2 augustus 2015 at 7:11 AM

    Haha, een aantal dingen zijn herkenbaar. Ik ben in vergelijking met Nederlanders, ben ik minder Nederlands dan ik denk. In vergelijking met Surinamers, ben ik minder Surinaams dan ik denk.

    Trouwens: Ik ben een ‘hele’, maar iedereen denkt dat ik een ‘halve’ ben. Ik ben er nog steeds niet uit
    Tja, wat ben ik eigenlijk…..?
    Ach, ik denk maar dat ik het best of both worlds ben 🙂

    • Reply TGSBB 2 augustus 2015 at 7:32 AM

      Precies dat!!! Ik dacht eerst ook dat je half om half was :))

  • Reply Merlin 4 augustus 2015 at 7:07 PM

    Ik heb echt vet moeten lachen bij het lezen van je post. Vele dingen die je beschrijft zijn zoooo herkenbaar. Vooral van dat schaafijs, weet je hoe vaak ik te horen kreeg dat ik bepaald eten niet daar maar ergens anders moest kopen? Ben ook hier geboren en beide ouders komen uit Paramaribo. Ik durf bijvoorbeeld soms niet voor mijn vader te koken, want hij heeft dan bijna altijd op- en aanmerkingen. Zo van: ,,heb je zout (of bepaalde kruid) voor dat eten gezet?” Hij kijkt dan met zo’n bedenkijlijke blik om daarna te zeggen: ,,maar zo maak je dit eten niet hoor, sinds wanneer maak men het zo?” Wat volgt is een hele Surinaamse kookles. Ik kook dus niet vaak (lees: bijna nooit) voor mijn vader en als ik het wel doe hou ik mijn hart vast.

    • Reply TGSBB 4 augustus 2015 at 7:58 PM

      Hahah leuk om te horen! De Maggiblok-generatie noem ik mijn ouders :)) hihi

  • Reply Stephanie 8 september 2015 at 6:48 PM

    Lachen zeg dit lijstje! Herkenbaar! Ik ben een Surinaamse Javaan en mensen denken meestal dat ik een Indo ben. Net naar Bali geweest en iedereen sprak Maleis tegen me. Soms wel vermoeiend, al die aannames die je moet weerleggen;)

    • Reply TGSBB 8 september 2015 at 8:02 PM

      Oh echt, kan me dat zo voorstellen idd. Hoe vond je Bali??

  • Reply Chyr 25 november 2015 at 5:15 PM

    LOL de nootjes en tong poetsen herken ik meteen!
    En ook de schoenen uittrekken. Voel me ook het meest thuis als ik mn schoenen uit heb. Moet ook steeds wennen als ik bij iemand ben en ik zo met schoenen aan doorloop. Of als ik bezoek heb en ze automatisch met hun schoenen aan doorlopen.

    Ik voel me ook typisch Surinaams als ik mensen(die ouder dan ik zijn, ook familie) met ‘u’ aanspreek. Of ik ze nu ken of niet. Er zullen genoeg ‘Nederlandse’ jongeren zijn die dit doen, maar in mijn omgeving merk ik daar weinig van. Ik haat het ook als mensen zeggen ‘zeg maar je hoor, anders voel ik me zo oud’. Het heeft niet met oud zijn te maken, voor mij is het ook een vorm van respect.
    Laatst ontmoette een collega mijn moeder voor het eerst en sprak haar aan met ‘je’. I cringed! Heb haar daar later ook op aangesproken, ze nam het gelukkig goed op en snapte waar ik vandaan kwam. M’n ouders spreek ik niet aan met ‘u’, ik weet dat dat in veel Surinaamse gezinnen wel gebeurt.

    • Reply TGSBB 25 november 2015 at 5:30 PM

      Haha precies dit!! Zo herkenbaar! Ik zeg ook geen u, maar ik word echt pissed als jongeren geen u tegen mijn ouders, of nog erger: oma, zeggen!! Have some respect!!

  • Reply Carla Muller-Tafleur 26 november 2015 at 12:04 AM

    Hi, Tewa, ik lag werkelijk dubbel! Alles is herkenbaar hoor. Durf te wedden dat er nog veel meer is, maar die jij nu genoemd hebt, zijn voldoende.

    Groetjes, Carla

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.